علوم آزمایشگاه

تعیین کمی میزان فیبرینوژن در پلاسما به روش انعقادی ( Clauss )

The image “http://ylym.files.wordpress.com/2008/03/jkhjgjfbnvkjghgfd.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

عنوان آزمایش :

تعیین کمی میزان فیبرینوژن در پلاسما به روش انعقادی ( Clauss )

اساس :

روش Clauss میزان تبدیل فیبرینوژن به فیبرین را در حضور مقادیر زیاد ترومبین اندازه گیری میکند و روشی سریع ، حساس و دقیق است و طبق گزارش CDC و CAP در بررسی روشهای رایج اندازه گیری فیبرینوژن ، به عنوان روش انتخابی اندازه گیری فیبرینوژن معرفی شده است.

وقتی پلاسما رقیق شده و در حضور مقادیر زیاد ترومبین لخته شود ، غلظت کم فیبرینوژن رابطه متناسب و معکوس با زمان انعقاد پیدا میکند.

وسایل و مواد مورد نیاز آزمایش :

پلاسما

معرف شماره 1 (بافر رقیق کننده با PH 53/7 به همراه مواد

preservative , antiFDP , antiheparin , antifibrinolytic )

معرف شماره 2 ( ترومبین با غلظت حدود 100 NIHU/ML به

همراه بافر ، stabilizers ، visualizer و preservative )

لوله آزمایش ، سمپلر ، بن ماری 37 درجه ، کرونومتر


روش کار :

جمع آوری نمودن و پایداری آن :

نمون گیری شامل گرفتن 8/1 میلی لیتر خون بر روی 2/0 میلی لیتر تری سدیم سیترات 901/0 مولار (8/3 % ) میباشد.نسبت 1 به 9 بین ضد انعقاد و خون بسیار مهم است. اندازه گیری فیبرینوژن پلاسما باید حداکثر تا 6 ساعت بعد از نمونه گیری انجام شود. نیم ساعت قبل از انجام آزمایش تمام معرفها را از یخچال خارج کنید تا دمای آنها به دمای آزمایشگاه (25-20 ) برسد.

روش :

1.رقیق سازی نمونه : 1/0 میلی لیتر از پلاسما را برداشته و 9/0 میلی لیتر از معرف شماره 1 به آن اضافه کرده و مخلوط میکنیم.یک رقت 1:10 از پلاسما درست میکنیم.

2.انکوباسیون : 2/0 میلی لیتر از پلاسمای رقیق شده را به یک لوله شیشه ای 100* 13 mm منتقل کرده و برای 2 دقیقه در بن ماری 37 درجه انکوبه میکنیم.

3.تشکیل لخته : بعد از گذشت 2 دقیقه مقدار 1/0 میلی لیتر از معرف شماره 2 را به پلاسمای رقیق شده اضافه کرده و همزمان کرونومتر را بکار می اندازیم و با تکان دادن لوله به جسنجوی لخته می پردازیم . به محض دیدن اولین علائم تشکیل لخته و یا رشته های نازک فیبرین کرونومتر را متوقف میکنیم و زمان را یادداشت میکنیم.

4.خواندن مقدار فیبرینوژن از روی جدول همراه کیت : با استفاده از جدول زمانی که همراه کیت است مقدار فیبرینوژن را بر حسب زمان انعقاد بدست می آوریم.

تفسیر نتایج :

محدوده نرمال : 200-400 mg/dl

در مواردی که سطح فیبرینوژن در پلاسما از حداقل نرمال پایینتر رفته :

فیبرینولیز ، آمبولی حاد ریه ، بیماریها و عفونتهای کبدی ، کوآگولوپاتی مصرفی حاد ، اختلالات مادرزادی فیبرینوژن مثل : آفیبرینوزنمیا ، هیپوفیبرینوژنمیا و دیس فیبرینوژنمیا ، مارگزیدگی ، سقط جنین ، DIC واکنشهای انتقال خون ، آنمی همولیتیک ، سوختگی های شدید ، اکلامپسی ، ماکروگلوبولینمیا ، تروما ، مسمومیت با فنوباربیتال ، مولتیپل میلوما ، سپتی سمی ، TTP ، کرایوگلوبولینمیا ، کارسینوم پروستات ، ریه و سایر حالاتی که در آنها مقدار فیبرینوژن خون کاهش می یابد.

افزایش فیبرینوژن نیز در این حالات دیده میشود :

بارداری ، دیابت ملیتوس ، حالاتی که نکروز وسیع بافتی رخ داده مثل : بدخیمی ها و درمان وسیع با مواد کموتراپیک ، التهابات شدید ، بیماریهای کلیوی ، ترومبوفلبیت ، آرتریواسکلروزیس ، هپاتیت ، عفونتهای حاد ، قاعدگی و سایر حالاتی که در آنها مقدار فیبرینوژن خون افزایش می یابد.


منابع خطا :

1. تاخیر در مخلوط نمودن خون و ضد انعقاد و همچنین رعایت نکردن نسبت این دو باعث خطا در اندازه گیری می شود.

2. همولیز و یا لیپمیک بودن نمونه صحت و دقت تست را دچار اختلال می کند.




+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم دی 1388ساعت 1:14  توسط Sara.F  |